Hoe het allemaal begon...

De geschiedenis van een Mazdaliefhebber

Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met een oude Mazda dacht ik, "wat moet ik hier nu mee?". Als voorzitter, nu bijna 5 jaar, van de Mazda 626 club, kwam ik vrij in het begin van het ontstaan van de club in aanraking met iemand die een 626je te koop had voor de club. Na een aantal pogingen en maanden verder besloot ik, min of meer op aandringen van de eigenaresse, om te gaan kijken. Kreeg gewoon een klop in mijn nek toen ik daar de auto in de garage zag staan. Gewoon nagenoeg nieuw! Ik dacht direct, "Nee, die zal niet in het ongewisse verdwijnen." Interieur, alle papieren inclusief aankoop en tectylbon, beurten, etc... helemaal compleet. Omdat ik de enige was die na al die maanden wilde komen kijken kreeg ik de auto voor een fles wijn mee. Iedereen begrijpt natuurlijk dat ik dus geen "nee" heb gezegd en na een paar dagen was ik de trotse eigenaar. De auto verkeerde, op de wielkastranden na, volledig in nieuwstaat. Recht uit de garage naar de APK en ik kon, na wat klein laswerk, genieten van een nieuwe auto die eigenlijk oud is.

 

Een tandje omhoog

Ik had de auto nog geen jaar toen er op het antwoordapparaat een melding stond van iemand ie een bruine 929 te koop aanbood. Deze bleef ik maar weigeren en uiteindelijk ben ik gaan kijken. De auto werd inmiddels voor 150 gulden aangeboden en met Enno Maas, hij heeft al een aantal 929 coupé's bij elkaar gehoest, kwamen we tot de conclusie dat dit wel op te knappen was. Ik vond het geen 150 gulden waard en bood 75 gulden. De auto moest, hoe dan ook, zo naar de sloop en dan kreeg hij er maar 50 voor. We keken de auto na, geen wegenbelasting, geen APK, geen verzekering, zo van Venlo naar Eindhoven. Het is precies wat onze ministers zeggen, ondernemen is risico's nemen. Zij zijn ons beste voorbeeld en daar handel je dan ook naar.
Toen de auto hier stond bleek het nogal een geval te zijn. Direct door naar Friezenkamp, APK keuringstation te Eindhoven en daar kwam wat op papier. Bijna het hele boekje vol maar hoofdzakelijk simpele problemen. Slangetjes, remklauwen gangbaar maken, handrem, etc... etc...

Omdat ik toch graag in zo'n donkerbruin koekblik wilde rijden knapte ik de auto op en kon van Enno alles krijgen wat ik wilde. Hij had voor drie auto's aan onderdelen liggen, dus... peanuts.


En weer een tandje hoger

Ik had bovenstaande nog maar net af en daar stond een grijze 929 coupé te koop. 500 piek. Zonder stuurbekrachtiging maar wel in nieuwstaat. De draagarmen moesten achter vervangen worden maar de auto was overal nieuw in, interieur, stoelen, schuifkanteldak, achteruitwisser, AAS, elektrische antenne, prima. De bruine 929 moest er aan geloven en werd opgeruimd. Stuurbekrachtiging werd over gezet en ja hoor, daar stond een schitterende 929 coupé met 2 ton minder op de teller. En voor minder als wat het opknappen van de bruine zou kosten. Alhoewel ik helemaal weg ben van dat bruine interieur heb ik het toch niet over gezet. Alles grijs, dat wordt ik ook.


En dan maar weer een tandje hoger

Omdat ik het allemaal wel leuk vond besloot ik een bijeenkomst op te zetten. Het relaas is bekend, de 121! Mensen, dit zijn hele leuke auto's. Wanneer je hier mee over straat rijdt dan wordt je echt door iedereen aangestaard. Parkeer die auto op een plein voor een café en de borrels vliegen om je oren. Dat is prachtig autorijden.
Tijdens een tweede bijeenkomst kwam Gaston van der Heijden. Hij bood mij zijn 121 collectie aan en natuurlijk viel ik daar voor. Alles werd overgenomen en de hobby is een feit.

En nog maar weer een tandje hoger

De secretaris van de Mazda 626 club, Martijn van Dijk, informeerde mij over een 929 Sedan met een V6 automaat stond te koop bij Hoebeke. Komt dat even goed uit. Die heren ken ik dus. Ze hadden zojuist een 929 uit hun eigen collectie verkocht en deze kwam een week eerder als inruil. Er mankeerde nog alles aan maar ik had tijd genoeg. De auto werd voor een vriendenprijs meegenomen maar er kwam natuurlijk nog wel een "vriendenprijs" boven op omdat er toch nog flink aan gewerkt moest worden. De 929 Sedan werd mijn eigendom. Dankzij een goede vriend die voor sponsor speelde kon ik met heel weinig geld de hele boel opknappen. Zonder Johan Middel was dit nooit gelukt en daarvoor mijn dank.

Een tandje omlaag dan toch?

Ja helaas... helaas .. helaas, er was geen oplossing mogelijk. Na meer dan een jaar adverteren voor een extra garage kon ik de 121 niet buiten laten staan. Één van de weinige 121 modellen nog aanwezig met een APK. De meeste auto's worden om de drie maanden gewisseld dus die staan bij een caravanstalling. De 121 was in goede staat maar heeft die bewerkingen van het materiaal niet gehad zoals deze zijn uitgevoerd op de latere modellen. Heb er echt een nacht niet van geslapen toen de auto werd meegenomen maar ik heb een troost, de auto staat bij een echte liefhebber binnen en wordt met goede zorg behandelt. Dat is toch iets.

Ik organiseer ik twee keer per jaar een bijeenkomst en hoop dat nog lang te mogen blijven doen. Dat met die Mazda's? Da's gewoon leuk!